น่าจะเป็นงานเกี่ยวกับคอสเพลย์กับโดจินนะครับ ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน พอดีคนในบอร์ดที่ผมอาศัยอยู่ เค้าฝากมาโปรโมทงานน่ะครับ^^
ข้อมูลเพิ่มเติมครับ : http://otome-matsuri.exteen.com
Otome Matsuri งานอีเว้นท์สำหรับสาวๆ (ที่หนุ่มๆก็ไปได้ แต่อาจจะไม่มีของเซอร์วิสให้เท่านั้น)
ไปกันเยอะ ๆ นร้า~~~
เหมือนเป็นเรื่องตลกร้ายเรื่องหนึ่งเลยครับ
พักนี้หมาของผมมันอาการแปลก ๆ ตลอด และล่าสุดคุณหมอก็เพิ่งบอกเรามาว่า หมาของผมเป็นโรคไตวาย แต่พอมาวันนี้ หมาของผมกลับหนักยิ่งกว่าเก่า คุณหมอเค้าบอกมาว่า หมาของผมเป็น "ประสาท" ไปแล้ว..
ตอนที่รู้นี่ อึ้งครับ ไม่รู้ว่าจะทำอะไรให้มันได้เลย นึกได้แค่เรียกชื่อของมัน ที่ปกติพอมันโดนเรียกจะหันหน้ามาหาเรา แต่พอเราเรียกชื่อมันคราวนี้ ไม่มีอาการตอบรับอะไรทั้งนั้นเลย หูยังไม่กระดิกเลยด้วยซ้ำ ตอนนั้นน้ำตาคลอเบ้าเลย ฮะ ฮะ ตลกดี ต่อยกับเพื่อนเจ็บหนัก ยังไม่ร้อง แต่พอรู้ว่าหมาของเราเป็นประสาท น้ำตากลับมาจากไหนก็ไม่รู้
แรก ๆ ก็คิดนะ ว่ามันอาจจะไม่ได้ยินเราเรียกก็ได้ ไม่เป็นไรลองยื่นมือไปหามันแล้วกัน เพราะทุกครั้งมันจะเลียมือเรากลับมาตลอด แต่คราวนี้ไม่เลย มันแค่ดม ๆ พลางมองเราแล้วก็หมอบหัวลงนอน
ต้องแอบกลับเข้าห้องตัวเองไปร้องไห้เลยครับ ยิ่งพอได้รู้สาเหตุที่มันเป็นแบบนี้ยิ่งเจ็บใจตัวเอง คุณหมอบอกว่า เพราะปล่อยให้มันออกไปข้างนอกแล้วมันไปดมก้นของหมาที่เจ้าของเค้าเลี้ยงแบบปล่อย ๆ ไม่ได้สนใจน่ะ หัดเลยขึ้นสมองมัน มันเลยเป็นประสาท อาจจะจำเจ้าของไม่ได้ แค่จำทางแถวบ้านตัวเองก็อาจจะจำไม่ได้แล้ว ให้เราอยู่กับมันเวลามันอยู่ข้างนอกตลอด เพราะตอนนี้มันช่วยตัวเองไม่ได้เลย แค่จะกิน เรายังต้องป้อนอาหารให้เข้าปากมัน เพราะมันเกร็งปากตัวเองไม่ยอมกินอะไรเลย
เมื่อตอนเช้า มันก็ชักไปหนึ่งครั้งตกใจกันมากเลย จนต้องโทรศัพท์เรียกพ่อให้กลับมาจากที่ทำงานพามันไปหาหมอ ตอนที่พ่อกลับมาถึง มันก็หายชักแล้ว ก็ใจชื้นขึ้น แต่พอหาไปหาหมอ กลับได้รู้ว่ามันเป็นประสาทไปแล้ว ถ้าจะพูดง่าย ๆ ก็คือ "เอ๋อ" ไปแล้วนั่นแหละ ตลกร้ายดีไหมล่ะ?
แค่เพราะมันไปดมก้นหมาที่เจ้าของคนอื่นไม่ใส่ใจเนี่ยนะ... อยากจะเดินเข้าไปต่อยเจ้าของหมาพวกนั้น แต่เราก็ผิดที่ไม่ดูแลหมาของเราให้ดี ๆ ถึงคุณหมอจะบอกว่า "ใช้เวลาหน่อย เดี๋ยวรักษามันไปเรื่อย ๆ ก็หาย" แต่มันจะนานแค่ไหนล่ะครับ ผมเพิ่งเลี้ยงมันมาได้แค่ 5-6 ปีเองแท้ ๆ
ทำไมคนอื่น ๆ ถึงเลี้ยงหมากันได้เป็นสิบปี แล้วทำไมผมถึงเลี้ยงหมาได้ยังไม่ทันถึงครึ่งของพวกเค้าหมาของผมก็ต้องเป็นแบบนี้ไปแล้วล่ะครับ มันไม่ยุติธรรมเลย หมาที่เจ้าของเค้าไม่ใส่ใจแถวบ้านผมมันก็อยู่ได้มาตั้งแต่หมาตัวแรกที่ผมเลี้ยง จนถึงเจ้าตัวนี้ อย่างน้อยก็สิบกว่าปีได้ล่ะ มันยังอยู่ได้ แล้วทำไมหมาที่ผมดูแลอย่างดี กลับมาป่วยอย่างนี้ล่ะ
ถึงจะรักษาหาย แล้วมันจะจำผมได้อยู่เหมือนเดิมหรือเปล่าเหรอครับ คุณหมอ หรือผมจะต้องเริ่มเก็บความทรงจำกับมันใหม่ตั้งแต่ต้น... แล้วความทรงเก่าของมันล่ะ จะให้โยนทิ้งไปงั้นเหรอครับ...
แบบนี้มันก็แทบไม่ต่างกับหมาที่ตายไป แล้วเราโคลนมันขึ้นมาใหม่ ที่ถึงแม้จะรูปลักษณ์เดิม แต่นิสัย ความทรงจำ ท่าทางก็ไม่ใช่มันอีกแล้วอย่างที่เป็นข่าวเลยน่ะสิ
อย่างนั้นมันทรมาน...
โดนผล pm ลึกลับเข้าไปทำให้กำลังใจแต่งฟิคลดลงไป 3999 จุด (เอาไปเรียกเทพราห์ได้เลยด้วยซ้ำ--") ทำให้เว้นแต่งฟิคชั่วคราว (ฮา หาข้ออ้างอู้หรอก) วันนี้เลยมาเล่าเรื่องราวที่พบเจอได้ในทุก ๆ วันของผมนั่นคือ...
ผีอำ!!!
งงล่ะสิ ไม่ได้ล้อเล่นหรอกครับ ผมโดนผีอำในทุกวันได้จริง ๆ
การโดนผีอำครั้งแรกของผมเป็นตอนช่วงสอบ คือเดือนกุมภาพันธ์นั่นแหละ ตอนนั้นใกล้สอบแล้ว เลยอยู่ดูหนังนานหน่อย(เด็กดีไม่ควรทำตาม) ได้นอนตอนตี3 พอดีเป๊ะ ผิดจากปกติที่วันจันทร์ถึงพฤหัสจะนอนตอนตี1 ส่วนศุกร์ เสาร์ อาทิตย์จะนอนตอนตี3 (แต่ปิดเทอมไปก็นอน6โมงเช้า~) ทีนี้ปัญหามันเกิดขึ้นตอนที่นอนนั่นแหละ ตอนนั้นงัวเงียมาก ถึงที่นอนปุ๊บ หลับปั๊บ ก็รู้สึกเหมือนหลับมานานแล้วล่ะ จนกระทั่งรู้สึกว่าอากาศมันร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งที่เปิดแอร์อยู่ ตอนแรกก็คิดว่า
"เอาฟะ ตูนอนทั้งร้อน ๆ งี้ก็ได้" คิดตามนั้นแล้วก็พยายามข่มตาให้หลับ แต่ปัญหาคือมันไม่หลับซะที แต่ปัญหาใหญ่กว่าคือ ทำไมตูหายใจไม่ออกฟะ!!! แถมรู้สึกได้เลยว่ามือใครไม่รู้มาบีบคอผม เอ้อ เอาแล้วไงตู ทั้งร้อน ทั้งหายใจไม่ออก ทั้งโดนบีบคอ พี่ตูแกล้งไรตูฟะ ว่าแล้วก็พยายามจะลืมตาขึ้นมาดู แต่ดันลืมไม่ขึ้นเฉยเลย ตอนนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือ ดื้น... ดิ้นครับตอนนั้นดิ้นอย่างเดียว คิดจะสลัดมือที่บีบคออยู่ให้ได้ พยายามออกเสียงแล้ว เสียงก็ไม่ออก ดิ้นไปมือที่บีบคอมันก็ไม่หลุด ทรมานค่อด ๆ ตอนนั้นคิดว่า "อย่างนี้ไม่ใช่พี่แล้วล่ะ เกรงว่าจะเป็นผีมากกว่าพี่แล้วล่ะครับ"
พอคิดว่าเป็นผีได้ วิธีแก้เวลาเจอกับผีแบบฉบับสามัญที่สุดก็ต้อง นะโม ตัสสะ~ พุทธังสังโฆ~ อาหุเนยโย~ สัพเพสัพตา~
บทสวดมนต์ไหน เราจำได้ เราท่องในใจหมด งัดออกมายังไม่ทันหมดกรุ ตาที่ตอนแรกลืมขึ้นมาไม่ได้ จู่ ๆ มันก็ลืมขึ้นมาได้ซะงั้น ทั้งที่ไม่ได้บังคับเปลือกตาให้ลืมขึ้นมาสักนิด แล้วก็ บร๊ะเจ้าจอร์จ!!! หนูเห็นเงาดำร่างคนชัดๆ ค่อมตัวหนูอยู่ มือของเงานั้นก็ยังบีบคอหนูอยู่เลย== ช็อกครับ ช็อกมากๆ แถมจู่ ๆ เสียงหัวเราะก็ดังลั่นขึ้นมา แต่เสียงหัวเราะก็ไม่ได้มาจากเงานั่นนะ เหมือนมันดังมาจากกำแพงห้องมากกว่า เจอเสียงหัวเราะเข้าไปด้วยแบบนี้ ก็จิตหลุดไปเรียบร้อย== ประมาณว่าเกือบสลบละ แต่จู่ ๆ ร่างนั้นก็หายไป เสียงหัวเราะก็เงียบไปแล้วเหมือนกัน อากาศก็กลับมาเย็นเหมือนเดิม แต่เหงื่อที่ไหลตามร่างผมอยู่นี่ มันอะไรกันหว่า==?
พอกลับมาเป็นปกติ ตามวิสัยของคนธรรมดาที่เจอแบบนี้ ก็ต้องเผ่นแน่บออกจากห้องไปหาคนที่อยู่ในบ้านด้วยใช่ปะ แต่กระผมดันนอนต่อซะงั้น^^" ด้วยเหตุผลว่าพอกลับมาเป็นปกติ อาการง่วงค่อด ๆ ก็มาด้วยเหมือนกัน ว่าแล้วก็นอนหลับไป อย่างเกรงกลัวเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่มิใช่น้อย
เช้าตรู่ขึ้นมา สิ่งแรกที่ทำคือ เล่าให้พ่อแม่พี่ฟัง และปฏิกิริยาแรกของพ่อแม่พี่ที่ผมได้รับ หัวเราะ... แถมบอกว่านอนดึกมากไปล่ะสิ ถึงได้หลอนไปเองอย่างนั้น
ผมไม่ได้หลอนไปเองนะครับ อย่างน้อยอาการที่บอกมามันก็เกิดขึ้นจริง ๆ ล่ะ ส่วนไอเสียงหัวเราะกับเงาร่างคนนั่นอาจจะเป็นภาพหลอนของผมเองจริง ๆ ก็ได้ แต่ยังไง อาการนี้มันก็เกิดขึ้นจริง ๆ แหละ ...
และเหตุการณ์ทำนองนี้ ก็ยังเกิดขึ้นมาอยู่จนถึงปัจจุบัน แต่หลัง ๆ มานี่ ไม่หนักเท่าครังแรกแล้ว และอีกอย่างครั้งหลัง ๆ นี่เพราะผมหาเรื่องเองด้วย ก็คือนอนดึกเหมือนเดิมแหละ ตอนนอนคนเราก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่แล้ว ผมก็ไม่มีอะไรทำ ก็เลยคิดเล่นๆ ว่า ถ้าเราเชิญเค้ามาล่ะ? คิดแล้วก็โดนทันทีเลย== หายใจไม่ออกอีกแล้วครับท่าน แต่ดีขึ้นหน่อยคือคราวนี้อากาศไม่ร้อนและแปปเดียวด้วย ไม่กี่วิเอง แล้วก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมคืออาการปกติน่ะ ไม่ทันได้ลืมตาดูด้วยซ้ำว่าเป็นเงานั้นหรือเปล่า
คุณล่ะ อยากโดนอย่างที่ผมโดนไหม ลองนอนตอนตี3พอดี แล้วพอถึงตอนที่เรากำลังผล็อยหลับลงไป(หรือเคลิ้มนั่นแหละ) ก็ให้เชิญเค้ามาสิ คุณอาจจะโดนอย่างที่ผมโดนก็ได้^^
สำหรับผม ผมโอนเอียงไปทางที่ว่า เหตุการณ์เหล่านี้ผมคิดไปเองมากกว่า ไม่แน่เงาร่างคนนั่น อาจจะเป็นแอดมินบอร์ดซุยถอดจิตมาตรวจสอบกบฏก็ได้ หรืออาจจะเป็นอาคมของเจ้าแม่เล็ทมูนหว่า? บรื๊อ~~~
